Szwajcaria

 

 

Twierdził, że powinniśmy jak najmniej korzystać z usług obcych, choćby rzeczywiście przyjaznych nam narodów, gdyż pomoc taka jest z reguły bardzo kosztowna. Podstawową jego tezą było: rozwijać własną naukę i kadrę wyszkolonych pracowników. Akcję w tym duchu podjął w ramach swojej katedry w oparciu o grono inżynierów i polskich przemysłowców, tworząc we Lwowie w 1916 roku pierwszą placówkę naukowo badawczą „Metan". W roku następnym instytut zaczął wydawać miesięcznik pod ta samą nazwą. Indywidualność twórcza Mościckiego przyciągała młodych adeptów nauki z różnych zakątków Polski. W „Metanie" udziały posiadali tylko Polacy. Kapitał założycielski, początkowo niewielki, stale wzrastał dzięki sprzedaży technologii. Po kilku latach spółka zaczęła przynosić wysokie dochody, pozwalające na wypłacenie dywidend akcjonariuszom. Pomyślano wówczas o stworzeniu funduszu stypendialnego finansowanego przez przemysł naftowy. Wydawany przez spółkę miesięcznik chemiczny „Metan", przemianowany później na „Przemysł Chemiczny", stał się poważnym pismem naukowym. W Instytucie Mościcki rozpoczął badania nad przetwarzaniem ropy naftowej. Już na progu swej nowej działalności mógł poszczycić się poważnym osiągnięciem, jakim było opracowanie metody wykorzystania emulsji ropnej. Do tej pory była ona bezużyteczna i stanowiła zagrożenie dla środowiska naturalnego. Po opatentowaniu nowa technologia przyniosła poważny dochód, który zasilił kasę Instytutu. Dalsze badania w zakresie chemii nafty zaowocowały szeregiem odkryć i wynalazków. Interesowały go sposoby destylacji i frakcjonowania ropy naftowej w procesie ciągłym. W latach 1919 i 1920 zgłosił 6 patentów z tej dziedziny. Zaprojektowana przez niego aparatura destylacyjna dla rafinerii w Jedliczach okazała się tak wydajna, że zaczęto ją powszechnie wykorzystywać w Stanach Zjednoczonych. Mościcki zajmował się również uzyskiwaniem gazoliny z gazu ziemnego, opatentował metodę chlorowania metanu, opracował sposób wykorzystania zalegającego na hałdach w Borysławiu wosku ziemnego. W drugiej połowie okresu międzywojennego Instytut zajmował się tak istotnymi zagadnieniami jak: całokształt technologii węgli polskich, wybranymi tematami z zakresu chemii rolniczej oraz produktów spożywczych, produkcją kwasu siarkowego, możliwościami wytwarzania metalicznego aluminium z surowców krajowych czy syntezą kauczuków.